Hayat insanların çoğuna adil davranmaz. Bunu nerdeyse hepimiz biliriz. Hayat bize istediklerimizi genelde vermez. Çoğunlukla istemekle kalırız. Yoksa sadece aç gözlülük mü yaparız ? Hep yeni şeyler ister ve hiç elimizdekine bakmayız. Oysaki hayat bize bir sürü yeni şeyi sürekli vermektedir ama bunları çoğu zaman görmeyiz. Bize önemsiz gelen bir sürü şey vardır elimizde aslında önemli olan ve kaybetmedikçe önemini anlamayacağımız şeyler.
Kendimden örnek vermek istiyorum zamanında mükemmel bi arkadaş grubum vardı. Hiç bitmez diye düşündüğümüz bir arkadaşlıktı bu. Fakat hiç bir şey istediğimiz yada umduğumuz gibi gitmedi çünkü hatalar oldu. Büyük hatalardan birisinide ben kendim yaptım bunun farkına vardım. Ama iş işten geçmişti doğal olarak. Ben arkadaş grubumuzdan bir kıza aşık olmuştum. Düşüncesiz bir hareketti biliyorum ama hani derler ya gönül söz dinlemiyor. Buda o tarz bir şeydi. İlk açılışımda kız bana "Akadaşlığımızın bozulmasını istemem ve ben seni o şekilde hiç görmedim kusura bakma"demişti. Bende üstünde duramamıştım çünkü çok nazik ve geçerli bir geri çevirilmeydi. Arkadaşlığımızın son bulmasını bende asla istemezdim. Gel zaman git zaman arkadaşların yolları ayrıldı. Arada telefonla görüşmeye başladık bi zaman sonra telefonlada birbirimize ulaşamaz olmuştuk. Arkadaşlığımız istemeden de olsa görüşemediğimiz için bitmiş gibiydi. Şans eseri eski telefon numaralarından bir birlerimize ulaşmayı başardık. Belkide kader diyebiliriz bu olaya tekrar buluşmamız heyecanlı ve garip olmuştu ama benim içimdeki o eskiden kalma ve gün geçtikçe zayıflamasını beklediğim sevgi daha da alevlenmişti. Uçsuz bucaksız bir uçurummuşcasına büyümüştü. Ben yeniden bir kez daha tüm riskleri göze alarak açıldım, açıldığım zamandan 1 hafta kadar sonra kızın doğum günü vardı. Kendimi birazda hayallere kaptırıyordum. Ümitliydim ama bir kez daha nazikçe red edildim. Bu o zamanki düşüncelerimle bana ağır bir darbe olmuştu. Ve ortada ne arkadaşlık nede eski tatlı anı bırakmayacak olayların başlamasına sebep olmuştum. Sevgim için hem kızı hemde grupdaki diğer arkadaşları silmiştim. O zamanlar başımda kavak yelleri esiyordu bu bir gerçek ileriyi fazla görmeden yada düşünmeden hareket ediyordum. Çok fazla kişiyi çok aşırı derecelerde kırmıştım. Şimdilerde ise o günleri ve yaptıklarımı düşününce kendime bile anlam veremediğim oluyor. Eğer elimdeki arkadaşlık ve dostlukla yetinmiş olsaydım şu anda hala daha devam eden güzel dostluklarımız olucaktı belki. Arada hala daha facebook gibi sitelerle tekrar o kişilerle görüşmeye çalışsamda zamanında düşündüğümden daha fazla kalp kırdığımı görüyorum.
Hayat bize istediklerimizi vermiyor olabilir fakat bize sürekli bir şeyler vermektedir. Asıl önemli olan ise sürekli istemek yerine bize sürekli verilenleri görebilmektir...
